Tatlong buwan na akong nagpa-nerbyos,
Aklat sa kama, mesa, at sa sahig—lahat ay boss!
“Isa pang chapter lang,” sabi ko…
Akala ko lang yun, pero buong trilogy na pala, grabe, nakakaloka!

Flashcards sumasayaw sa panaginip ko,
IV lines, meds, vitals—umabot na sa ulo ko!
Kape ang gamot, tsokolate ang kalakasan,
At ako’y nag-uusap sa sarili, “Kaya mo ‘to, laban lang, walang takasan!”

Iyak sa formulas, tawa sa maling sagot,
Nagreklamo sa sarili, “Bakit di mo alam ‘to, utak? Oh grabe, gago’t tot!”
Kaibigan nagtanong, “Kumain ka na ba?”
Sabi ko, “Hindi, busy akong mag-laban sa exam sa isip ko, ha!”

Pasyente sa panaginip, code blue sa unan,
Gising sa pawis, hawak ang imaginary na kamay ng plan.
Pero sa gitna ng gulo, nakakatawa rin minsan,
Utak ko parang popcorn, pero kape ang superpower, wooo!

At heto na… tapos na! PNLE DONE!
Utak ko’y nakahinga, puso’y sumaya, mukha’y nag-relax… kahit saglit lang, OMG!
Ngunit teka, kahit tapos, may anxiety pa rin—
Parang nanonood ng horror movie… title: “PNLE Result: Kailan Lalabas?!”

Ngiti sa labi, pero puso’y kumakalog,
Kape? Check. Luha? Check. Panibagong stress? CHECK!
Tatlong buwan ng torture, tawa, at drama,
Ngayon nagrerelax… pero parang mental rollercoaster pa rin, hahaha!